کابینه دولت دوازدهم در شرایطی بسته می‌شوند که داد یک عده فرصت‌طلب درآمده است. عده‌ای که در انتخابات رییس جمهوری یازدهم مدعی بودند که روحانی با استفاده از تابلوی آنها پیروز شده ولی در چینش کابینه شاید آنطور که باید به آنها امتیاز نداد. در انتخابات دوازدهم هم این عده پا به میدان گذارده و با حمایت از روحانی، مدعی به کرسی نشاندن روحانی به عنوان رییس جمهوری دوازدهم هستند و این باعث شده که سودای داشتم کرسی بیشتر در کابینه را در سر بپرورانند. اما در معرفی وزرای کابینه دوازدهم به مجلس، شوک بزرگی بر این جریان وارد شد و این جریان انحصارطلب را به تکاپو انداخته تا بتوانند از کیک دولت دوازدهم سهم بیشتری داشته باشند.

برانداز کردن کابینه پیشنهادی دولت یک مسئله را بیشتر نمایان می‌سازد، آنهم اینکه روح کارگزانی در این کابینه چیرگی دارد تا اصلاح‌طلبان. در تقسیم مناصب هم این اصلاح‌طلبان هستند که تا الان سرشان بی‌کلاه مانده است و حالا برداشت آقایان اصلاح‌طلب این است علیرغم این همه سینه‌چاکی و حمایت، از روحانی رودست خورده‌اند و سهمی که برایشان قائل نیست هیچ، حتی پاسخ پیغام‌هایشان را هم نمی‌دهد.

این مشاجرات این روزهای اصلاح‌طلبان و کارگزارانی‌ها هم دلیلی جز این ندارد. نمونه‌اش نقد جدی این روزهای امیدی‌های مجلس به کابینه پیشنهادی و همچنین هیاهوی‌های رسانه‎ای آنها. اصلاح‌طلبان اکنون معتقدند روحانی از نردبان آنها بالا رفته و حالا هم حاضر نیست به آنها امتیازاتی دهد و قطعا مناصب درجه دو و سه هم اقناعشان نمی‌کند. از طرفی روحانی هم آنچه خواسته بدست آورده و چیزی هم برای از دست دادن ندارد و دلیلی نمی‌بیند که سبیل آقایان را بیشتراز این چرب کند چرا که مصمم هستند افق آینده سیاسی‌شان را با اصلاح‌طلبان گره نزنند. اصلاح‌طلبان اکنون در برزخ چه کنم گیر کرده‌اند تقابل با دولت یا همراهی با دولت هر کدام هزینه خودش را دارد.

بدون دیدگاه

دیدگاه خود را منتشر نمایید